(25 آوریل 1940 ، 6 اردیبهشت)

از مرگ می ترسی؟

آگاهانه نه، سعی می کنم بهش فکر نکنم.

فکر می کنی در جوانی بمیری؟

اخیرا" استخوان انگشتان پای چپم ضرب دیده بود. به دکتر گفتم:"خب، خودش بهتر می شود،نه؟" او گفت نه. من فهمیدم سنی وجود دارد که در آن همه چیز خود به خود بهتر نمی شود.

می توانیم موضوع را عوض کنیم، چه کارهایی کرده ای؟

نامه رسان، سرایدار و فروشنده کفش بوده ام. در میوه فروشی، داروخانه و سوپرمارکت کار کرده ام. وقتی کارگر حمل و نقل باشی، به اولین چیزی که نگاه می کنی، کتاب است. همه کتاب دارند؛ هزاران هزار، آنها را توی جعبه می گذارند. خیلی گول زننده است؛ 5 هزار جلد کتاب جلد نازک را در جعبه می گذارم. من مجبور بودم برای 3 دلار در ساعت یک پیانو را به زور از پله ها بالا ببرم. آثار هنری را هم جا به جا می کردم. وقتی یک مجسمه خیلی باارزش را حمل می کنی و به دیوار می خوری، خیلی عالی است. این اتفاق برای من افتاد. سر مجسمه روی شانه اش افتاد؛ یک اثر هنری باارزش، و من این جمله معروف را شنیدم که:"خسارتش را می دهی." کنترلچی سینما هم بوده ام. مردم همیشه از من می پرسیدند:"فیلم کی شروع می شود؟" "«آخرین سکانس کی بود؟» همه جور سوالی می کردند؛ «فیلم خوبی است؟». بالاخره فهمیدم مردم به هرچه که من می گویم گوش می دهند. با یک کنترلچی دیگر شرط بستم که می توانم کاری کنم که مردم در خیابان صف ببندند جلوی سینما. بعد به مردم گفتم به خاطر شلوغی باید توی خیابان صف ببندند.

کسی اعتراض نکرد؟

نه، همان جا صف بستند.

پس شرط را بردی، پولت را داد؟

اخراج شدم.